Het orkest is er, maar je ziet het nauwelijks. De musici spelen achter gordijnen van stof waarop beelden worden geprojecteerd; abstracte, glitchy patronen die voortdurend bewegen en vervagen. Geleidelijk vermengt het Adagietto van Mahler zich met elektronische lagen, tot het herkenbare bijna oplost in iets anders. Luz Mercedes onderzoekt wat er gebeurt als de grens tussen menselijke uitvoerders, technologie en ruimte vervaagt. 

De gebruikte beeldtaal is onder andere ontwikkeld met algoritmen die pixelposities herschikken tot een abstract, meeslepend geheel. Tegelijk worden de klanken van het orkest live verwerkt: kleine geluidsfragmenten worden opnieuw gerangschikt, omgekeerd, getransformeerd. Wat je hoort is nog steeds het orkest, maar ook iets dat het orkest te boven gaat. Het publiek wordt ondergedompeld in een gevoel van verwondering en overweldiging en misschien verlaat je de zaal met een gevoel van verwarring en het misschien wel ongemakkelijke besef dat menselijke aanwezigheid slechts één onderdeel is van een groter geheel.  

Het concert opent met Short Ride in a Fast Machine van John Adams en terwijl het orkest speelt, bewegen tien acteurs door de zaal, allemaal verdiept in hun telefoon. Ieder speelt een personage: de verkoper met een klant aan de lijn, de persoon die scrollt, de beller. Vijf van hen verbinden hun telefoonscherm live met de grote schermen in de zaal. Het publiek kijkt mee, wordt meegezogen, is even zelf onderdeel van de stroom. 

Dan kantelt de avond. In Quiet City van Aaron Copland verdwijnen de acteurs één voor één, tot er nog één overblijft, uitgeput op het podium, terwijl de notificaties blijven binnenkomen. Langzaam keren de anderen terug en gaan naast hem zitten. De filosoof Zygmunt Bauman schreef over een samenleving die zo snel verandert dat er geen ruimte meer is om iets te verwerken. Dit concert maakt dat gevoel tastbaar en laat zien dat stilstand en verbinding ook een keuze kunnen zijn. 

Sage is een AI met een missie: verre planeten verkennen op zoek naar kennis en betekenis. Elke wereld die Sage bezoekt lijkt een utopie, totdat de scheuren zichtbaar worden. Een samenleving waar alles al is beslist. Een wereld van glas waarin men zoekt naar de laatste scherven kristal. Een beschaving waar robots alles overnemen en mensen niets meer hoeven. Robin Coops volgt Sage op deze reis door drie fictieve planeten, elk een ideaalbeeld dat bij nader inzien ook zijn keerzijde heeft. 

Wat dit concert bijzonder maakt, is hoe de muziek zelf dat spanningsveld uitdrukt. Coops genereerde klanken via AI-software, haalde er fragmenten en samples uit, en componeerde daar nieuwe werken van, gearrangeerd voor orkest. Elektronische glitches worden vertaald naar de adem en frictie van akoestische instrumenten. Het concert sluit af met Tables Turned, een eerder videowerk in samenwerking met het NNO, waarin twee groepen robots verwikkeld zijn in een eindeloze wraakcyclus. Een avond over technologie, idealisme en de vraag wanneer een mooi systeem omslaat in iets dat ons inperkt. 

Stel je voor, je komt de concertzaal binnen, er zitten twee orkesten, met in het midden één dirigent, en boven elk orkest hangt een scherm. Tijdens het concert ontdek je dat beide orkesten samen één muziekstuk spelen, en dat op beide schermen een afzonderlijke film afspeelt. Gaandeweg ontdek je dat beide films over één persoon gaan, in twee volstrekt verschillende werelden, en dat je beide verhalen aan elkaar moet plakken, om ze te begrijpen. Is het ene verhaal een vervolg op de ander, of is het precies andersom? Of zijn het twee mogelijke werelden in een multiversum? En de clue, ligt die in de muziek, een compositie voor twee orkesten? 

Deborah de Graaf, componist en beeldend kunstenaar, ontwikkelde dit werk als antwoord op een vraag die veel orkesten bezighoudt: hoe bereik je mensen die gewend zijn aan snelle, visueel rijke ervaringen? Haar antwoord is niet om het orkest te vervangen, maar om er een extra laag aan toe te voegen. De technologie zit in de synchronisatie van de films met het levende orkest, dat alle vrijheid behoudt in tempo en interpretatie. Het orkest blijft zichzelf, maar de context eromheen verschuift. 

Rondom de grote zaal is een uitgebreid programma waarin kunst, technologie en livebeleving samenkomen. Studenten van verschillende opleidingen van de Hanze, Noorderpoort en Academie Minerva presenteren interactieve installaties, prototypes en experimenten rondom immersive audio, AI en muziek, multimedia-installaties, de toekomst van theaterbezoek en de samenwerking tussen kunst en technologie. Van ruimtelijk geluid en AI-compositie tot toekomstscenario’s voor SPOT Groningen: het laat zien hoe nieuwe technologieën onze manier van luisteren, beleven en creëren veranderen. Daarnaast verzorgen studenten Eventmanagement de organisatie van het programma en leggen studenten AV Mediaspecialist van Noorderpoort het evenement vast op video.