Mahler 5 

Bij Mahler is een symfonie meer dan aangename muziek: ze weerspiegelen alle mogelijke emoties. Om die hoorbaar te maken kan het NNO rekenen op chef-dirigent Eivind Gullberg Jensen.

In de Vijfde Symfonie lijkt een heel mensenleven voorbij te komen. In omgekeerde volgorde dan, want het stuk begint met een lugubere treurmars en eindigt energiek. Het is dan ook de meest optimistische symfonie die Mahler schreef. Daartoe had hij alle reden, want zijn carrière was op een hoogtepunt. Natuurlijk heeft het stuk ook duistere trekjes, want Mahler blijft Mahler. Zijn angsten en twijfels drukten hun stempel op het sombere begin. Des te effectiever is de tweede helft, waarin de zon doorbreekt en de muziek vleugels lijkt te krijgen. Hier speelt zijn zinderende verliefdheid op Alma Schindler mee, zijn aanstaande echtgenote. Het langzame middendeel is een intense liefdesverklaring met de tedere klanken van harp en strijkinstrumenten. Na de voltooiing schreef de trotse componist: ‘Deze symfonie toont de mens in het volle daglicht, in de kracht van zijn leven’.