You in front of endless space draait om een paradox. Een buitenaardse beschaving komt naar de aarde met een wonderlijke belofte: wie aan boord stapt, mag met hen meereizen door de Melkweg, op weg naar het eeuwige leven. Maar wie meegaat, keert nooit meer terug naar de aarde. Het stuk richt zich zowel op degenen die vertrekken als op degenen die achterblijven: op mensen die hun menselijkheid opgeven en gaan, en op mensen die de leegte van betekenisloosheid aanvaarden, omdat zij alleen elkaar en de natuur nog hebben.

Kiezen we voor beheersing en controle, zelfs als dat ten koste gaat van de natuur? Of accepteren van onze sterfelijkheid?

Deborah de Graaf (2001) is componist en beeldend kunstenaar. Ze studeerde cum laude af aan Academie Minerva en het Prins Claus Conservatorium, waar ze compositie volgde bij Klaas ten Holt. Haar debuutsymfonie werd in 2025 uitgevoerd en opgenomen door het NNO. Ze was onderdeel van How to conduct life, waar ze sprak over de emancipatie van vrouwelijke componisten. In haar werk zoekt ze naar nieuwe perspectieven op eenheid, menselijkheid en vakmanschap, zonder generatieve AI.

Relapse gaat over vooruitgang en stilstand in de samenleving. Het stuk kijkt naar hoe macht werkt, en hoe systemen soms lijken te veranderen, maar toch steeds weer in oude patronen terugvallen.De componist gebruikt daarbij de zee als inspiratiebron. In teksten van R. Murray Schafer wordt de oceaan beschreven als een krachtig symbool: vroeger stond de zee voor gevaar, het onbekende en iets waar de mens weinig controle over had. Tegenwoordig vliegen we er moeiteloos overheen op weg naar vakantie. Die verandering van angstaanjagende grens naar vertrouwde bestemming, speelt een belangrijke rol in het stuk. Dat hoor je terug in de muziek: soms klinkt die voortdurend in beweging, dan weer juist vastgelopen of dreigend. Ook Beethoven klinkt door in Relapse, met verwijzingen naar zijn Zevende symfonie en zijn fascinatie voor Napoleon. Uiteindelijk stelt het stuk ook vragen over het orkest zelf: wie heeft de leiding, wie volgt, en wat gebeurt er als iedereen te passief wordt?

De composities van John Galik (2001) kenmerken zich door het samenbrengen van klankkleuren en stijlelementen via verhalende verbanden, waarmee hij vernieuwende werken creëert. Hij werkte met orkesten en ensembles over de hele wereld, waaronder de CCM Philharmonia, PHACE Ensemble, SPECTRA Ensemble en Hub New Music. Galik ontving verschillende onderscheidingen: zo was hij finalist bij de President’s Own Marine Orchestra Call for Scores, Cincinnatus University Scholar en ontving hij de Downey Scholarship. Hij behaalde een Master of Music in compositie aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag.

Splendor Solis (‘de pracht van de zon’) is een alchemistische tekst uit de renaissance, toegeschreven aan Salomon Trimosin. De tekst beschrijft een proces van wedergeboorte in drie fasen, gesymboliseerd door drie zonnen: De eerste fase is Nigredo, uitgebeeld door een zwarte zon die geassocieerd wordt met vernietiging. Daarna volgt Albedo, gesymboliseerd door een witte zon, die wordt gekoppeld aan het ontwaken. Ten slotte volgt Rubedo, een rode zon, die geassocieerd wordt met de wedergeboorte. Het werk Splendor Solis brengt dit alchemistische proces tot leven.

Jeroen Leentjens  (2003) is een jonge Nederlandse componist. Sinds 2023 volgt hij de bacheloropleiding Compositie aan het Conservatorium van Amsterdam, waar hij compositielessen volgt bij Willem Jeths en Meriç Artaç. Jeroen is een veelzijdige componist wiens werken vaak geïnspireerd zijn door het verleden en (inter)culturele verbanden, wat resulteert in een herkenbare, spannende en energieke stijl. In 2025 ontving hij de eerste prijs én de publieksprijs van de Alba Rosa Viëtor/Calefax Compositiewedstrijd voor zijn werk Radimlja voor rietkwintet.

In Évanescent zoekt Mehmet İlhan Gazioğlu naar een surrealistische, maar oprechte klankwereld. De titel verwijst naar het vluchtige karakter van de beelden die hij tijdens het componeren voor ogen hield. De luisteraar belandt in een onbekende wereld vol vaagheid, mysterie en nieuwsgierigheid: als een droom die direct begint en eindigt voordat je precies weet waar je bent.

Mehmet İlhan Gazioğlu is componist en woont in Amsterdam. Hij begon zijn muzikale opleiding op viool, studeerde aan de Ankara Fine Arts High School en het Hacettepe University Ankara State Conservatory, waar hij in 2023 afstudeerde. Daarna startte hij compositie aan het Conservatorium van Amsterdam. Zijn muziek klonk op festivals en podia in Nederland en België.

In And so, my life became a funeral onderzoekt Paul Taro Schmidt hoe onscherpte, gelaagdheid en textuur uit de fotografie kunnen worden vertaald naar klank. Korrelig, wazig en onscherp, oftewel Are-Bure-Boke is een term die wordt gebruikt om de esthetiek te beschrijven van naoorlogse Japanse fotografen die verbonden waren aan de Provoke-beweging, zoals Daidō Moriyama. Hoewel deze beeldtaal technisch kan worden benaderd, reikt de diepte ervan voor Schmidt veel verder. Zijn onderzoek begon met de vraag: hoe zou bokeh klinken in muziek, of eruitzien in literatuur? Schrijver Han Kang werd daarbij een belangrijke inspiratiebron. Zij zette hem aan om de lagen en texturen te onderzoeken die kunnen ontstaan wanneer de fotografische techniek van bokeh wordt vertaald naar klank. De titel van dit werk is ontleend aan haar roman Human Acts, maar het stuk is niet direct beïnvloed door het onderwerp van dat boek.

Paul Taro Schmidt (1998) is een Duits-Japanse musicus, momenteel gevestigd in Zürich en Den Haag. Geïnspireerd door zowel de glitchmuziekscene als traditionele Japanse muziek beweegt hij zich tussen verschillende praktijken en identiteiten. Hij studeerde compositie aan de Zürcher Hochschule der Künste bij Germán Toro Pérez en Mathias Steinauer. Daarna vervolgde hij zijn studie aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag, waar hij compositie studeerde bij Peter Adriaansz en Yannis Kyriakides, en elektronische muziek bij Bjarni Gunnarsson en Sergio Luque.